Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 10. Kloon van een watersalamander.

In een droom werd er door iemand uit Thailand met mij contact opgenomen. Hij kwam over als een zeer oude bekende die zich zorgelijk uitliet over de vervuiling van de habitat van verschillende soorten watersalamanders in Thailand. Hij sprak uit naam van vele wetenschappers die ik van een vroeger leven in Thailand nog goed herinnerde.
Men overwoog een kloon te maken van de watersalamander. Zodat hij buiten het water, op land, kon leven. Dit gezien de vervuiling van het oppervlaktewater. Misschien zou de natuur zich nooit meer herstellen.
Dit alles klonk mij bekend in de oren, gezien mijn eeuwenlang verblijf als een krokodil in een poel van de Mekong Delta.
Later, wanneer de omstandigheden zich weer zouden verbeteren, waar wij onze twijfels over hadden, zou er dan, in ieder geval, voldoende materiaal voorhanden zijn om het terug te klonen. Wij wilden ons niet afhankelijk maken van DNA materiaal dat was opgeborgen in een kluis vanwege de diefstalgevoeligheid. Er zijn altijd wel kapers op de kust.
Ik was het volstrekt eens met het uitgangspunt om tot het klonen van deze variant over te gaan. Zoals iedereen weet ben ik een fel en bijzonder gedreven tegenstander van het klonen van dieren en gewassen. Men moet er gewoon met de poten van afblijven. Door hebzucht naar geld en macht gebeuren er al genoeg ongelukken.
Men ging in op mijn advies om het dezelfde vorm te laten houden. Vervolgens stelde ik voor om er een orgaan in te brengen die de gewaarwording aan de muursalamander zou geven dat hij altijd op een horizontaal vlak loopt. Dus hij moest dit idee eveneens hebben wanneer hij over een verticaal vlak zou lopen. Ik loste dit heel handig op door zijn evenwichtsorgaan in een organische gyroscoop op te hangen, zodat zijn hersens geen prikkels meer zouden krijgen. Zijn onderscheidingsvermogen betreffende boven en onder zou hierdoor volledig verdwijnen.
Bovendien moest ik er natuurlijk voor zorgen dat het reptieltje, indien hij op een verticaal vlak zou lopen, niet naar beneden zou vallen. De verwerkelijking van dit idee leek een onoverbrugbare klus. Dit gezien de alom aanwezige zwaartekracht. Totdat ik op de gedachte kwam er een orgaan in te plaatsen wat elektriciteit opwekte. En dan van dusdanige aard dat de frequentie hiervan vrijwel geheel tegengesteld zou zijn aan dat van het zwaartekrachtveld.
Daarnaast, en dat was mooi meegenomen, zou hierdoor het grootste gedeelte van de salamander een hologram zijn. Vanwege de aanwezigheid van een positieve en negatieve pool in zijn lichaam. In het brandpunt daarvan had ik een minuscuul klein stukje kraakbeen geplaatst in dezelfde vorm zoals zijn lichaam door alle dieren wordt waargenomen.
Nu achteraf denk ik, dat het hele beestje misschien niet groter is dan een speldenknop. Nee, ik weet het nu zeker. Ik kan het mij tenslotte herinneren.

2
Bij dit alles voelde ik toen een buitengewone trots in mij zelf opkomen. Dit gewoonweg omdat ik mij simpelweg verheugde over de creativiteit die ik aan den dag legde. Misschien een ietwat overtrokken reactie, want ik realiseerde mij tegelijkertijd donders goed dat ik dit trucje reeds zevenduizend jaar eerder had geflikt. Maar ja, het doet mij goed mijzelf eens te strelen en te blijven stilstaan waartoe ik allemaal in staat ben. Tenslotte is daar niet zoveel verkeerd aan. Daarvoor zijn zondagen. Af en toe gewoonweg broodnodig.
Toen ik zo tot rust was gekomen van mijn inspanningen realiseerde ik mij volledig hoe ultiem mijn idee was om een orgaan dat een tegengesteld elektromagnetisch veld opwekte aan dat van de zwaartekracht, in het reptiel te plaatsen. Iets wat ik tot nu toe alleen nog bij mijn sterrenschepen had toegepast.
Ik besefte volledig dat ik een wezen had geschapen dat met recht een van de wonderbaarlijkste creaturen genoemd mag worden die op aarde rond loopt. Naast de bijen natuurlijk, maar wat het ontwerp hiervan betreft, komt alle eer aan mijn zoon toe. Dit mag gezegd worden.
Toen ik zo tot rust was gekomen en weer een beetje kon nadenken heb ik geadviseerd om een belangrijk orgaan van een dolfijn te verkleinen en dit in het beestje te stoppen. Eerder had ik dit met succes, voor het eerst, bij een albatros toegepast. Dit laatste was ik eigenlijk vergeten, maar ik werd hier fijntjes door mijn contact persoon uit Thailand op gewezen. Door dit orgaan kan een dolfijn zich met grote snelheid voortbewegen en gebruikt hij nauwelijks energie. De dolfijn denkt dat hij een vogel in het water is. Hij scheert er werkelijk doorheen en een oplettende waarnemer ziet dat hij zich, zoals een albatros, nauwelijks beweegt. Het is slechts een correctie van het evenwicht om de balans te houden. Een bijkomend effect was dat het diertje extra energie zou overhouden om zijn hologram in stand te houden.
U ziet alles grijpt op elkaar in. Het lijkt ingewikkelder dan het is, maar het een vloeit uit het andere voort.
Uiteindelijk was de klus via mijn droomlichaam in een mum van tijd gerealiseerd met behulp van een microscoop die ik in een kast op zolder in een hoedendoos had gevonden. Daarna heb ik er wel honderden in het ouderlijk huis losgelaten zodat ze zich in de hele wijk, uiteindelijk in het hele land, konden verspreiden. Tegelijkertijd heb ik de meeste klonen via mijn methode van teleportatie in Thailand losgelaten en zijn daar een bekende verschijning geworden. Ze komen in talrijke mate voor en je kunt ze werkelijk overal zien en horen.

3
In de discussie over het klonen heb ik mijn zorgen geuit over krekels die door de produktie van lage tonen schade bij andere dieren aanrichten. Het is een insect dat ontwikkeld is door iemand die ik absoluut niet mag. Echt een schoft. Nadat ik zijn benen op acht plaatsen heb gebroken dump ik hem in een zijarm van de Amazone. Voer voor de piranha’s. Een bijzonder natuurlijk geschenk. Bovendien hoop ik dat mijn salamanders deze krekels lekker vinden.
De bevolking van Thailand beschouwt de muursalamanders als mystieke wezens. Ze communiceren met mensen. Bijvoorbeeld wanneer je de deur uit wilt gaan kunnen ze je waarschuwen dit niet te doen. Je kunt aan het geluid horen of het goed is of slecht. Zij herkennen mij als hun schepper onmiddellijk en doen alles voor mij.
In Thailand heten ze Ting Tjak. Je hoort ze zes keer, snel achter elkaar, ‘Ting’ roepen. Het lijkt of je met een klepel op een bronzen klok slaat. Een hoog en zingend geluid. Indien het beestje dit op het einde door een krachtig Tjak laat volgen betekent dit dat je goed naar je intuïtie moet luisteren. Dit laatste moet men vooral serieus te nemen en zeker niet in de wind slaan!
Toen ik in 2004 in Thailand was herkenden ze mij onmiddellijk. Ze lieten duidelijk merken dat ze bijzonder blij waren mij, hun schepper, na een halve eeuw weer te zien door uitbundig met hun staartje te kwispelen.
Wat mij nu ook nog te binnen schiet is een ander verzinsel dat ik in het DNA geïmplanteerd heb, zodat de muursalamander nooit van grote hoogte naar beneden kan vallen. (U ziet, ik kan het niet laten uitgebreid over mijn salamander te vertellen.) Hierdoor is het beestje, als het bijvoorbeeld misselijk is geworden wanneer het iets verkeerd heeft gegeten, volkomen foolproof geworden. Ik had dit reeds met succes toegepast in een speelgoedmuis. Dit muisje was in de jaren vijftig een groot commercieel succes. Het muisje kon men via een veer opwinden en kon daardoor een hele tijd op een tafel als een gek heen en weer rennen. Op de rand van de tafel keerde het, in de wiedeweerga, om. In het voorste gedeelte van het speeltje zat namelijk aan de onderkant een palletje. Wanneer de kop van het muisje geen ondergrond meer had viel dit palletje naar beneden. Hierdoor werd er een mechaniek in werking gesteld waardoor het voorste wieltje (het muisje had er een voor en twee achter) een hoek van ruim 90 graden maakte. Bij de salamander heb ik een speciale zenuwverbinding aangelegd tussen zijn ogen en enkele zenuwen in zijn nek. Zodra hij een te groot hoogte verschil waarneemt worden zijn pootjes door een onbewuste reflex simpelweg totaal geblokkeerd. Niet dat hij dan omkeert zoals het muisje, maar hij kan geen poot verder zetten.

4
Bij de eerste proefneming bleek het diertje jammer genoeg niet over het plafond te kunnen lopen. Dit was duidelijk net iets te veel. Een muur, zelfs een hele gladde, was geen enkel probleem.
Tot mijn verrassing kon het reptiel een sprongetje maken. Ik heb ze sprongetjes van tien centimeter hoog zien maken. Ze kunnen ook een paar danspasjes maken. Vooral mannetjes doen dit van opwinding wanneer ze een vrouwtje zien. Echt vernuftige beestjes.
Ik heb wel eens gehoord dat geluksjagers bezig zijn om uit te vinden waarom het beestje op een verticaal vlak kan lopen. Ze gaan er van uit dat het diertje op de een of andere manier een moleculaire verbinding tot stand kan brengen met de materie waarover hij loopt. Op zich is dit natuurlijk niet zo’n gek idee. Het zou miljarden kunnen opbrengen! Maar denk eens aan al die lijm, schroef en spijker fabrikanten en de werknemers! Denk eens aan al die lassers! Veel mensen zullen werkeloos worden en failliet raken.
Later bleek dat het reptieltje niet goed tegen het Nederlandse klimaat bestand was. Waarschijnlijk heeft een koude winter de nekslag gegeven. Echter, toen ik in het jaar 2004 in Thailand was, herinnerde ik mij dat ik destijds op een avond ten overstaan van mijn hele familie, zelfs JW was uitgenodigd, het beestje uit een doosje had vrijgelaten. Dit om mijn schepping te showen. JW was nogal onder de indruk, terwijl mijn stiefmoeder de dag daarna overal schoteltjes met gif had neer gezet.

Volgend Hoofdstuk van Sonstral
Inhoudsopgave
Startpagina