Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 13. Spiegelpaleis.

Toen ik een jaar of tien was wilde ik graag naar de kermis in Den Bosch. Ik zeurde net zo lang bij mijn vader totdat hij me uiteindelijk meenam. Hij vond het allemaal te duur en hield liever zijn hand op de knip. Ik toonde in die tijd reeds pleinvrees, maar de verlokkingen van al die attracties oefenden een onmiskenbare aantrekkingskracht op mij uit. Eigenlijk vond ik het niet zo leuk om alleen met mijn vader naar de kermis te gaan. Ik had liever gewild dat mijn moeder nog leefde, miste haar erg en voelde mij wanneer ik alleen met mijn vader was een radertje in een gebroken geheel.
Het was een zwoele zomeravond. Overal schelle muziek. Iedere attractie probeerde aandacht te trekken. Lichtflitsen, gejengel van kleine kinderen, het gegil van vrouwen.
Na het spookpaleis trok mij het spiegelpaleis enorm aan en kreeg ik het bij mijn vader voor elkaar dat ik alleen naar binnen mocht. Eenmaal binnen kwam ik terecht in een wirwar van kleine gangetjes, glazen wanden en spiegels. Alles leek op elkaar. Ik raakte volledig gedesoriënteerd en knalde met mijn hoofd tot bloedens toe tegen spiegels en glazen wanden. Met daarnaast, altijd weer, een gangetje en een spiegel. Uiteindelijk raakte in alle staten van paniek. Ik wil hieruit, dacht ik, ik ben opgesloten en ik weet niet hoe ik hier uit moet komen. Ik zag mensen buiten op straat staan en begreep niet hoe ik uit het spiegelpaleis kon komen. Op een gegeven ogenblik, nadat ik mij voor de zoveelste maal had gestoten, zag ik mijn vader staan. Ik meende dat ik de uitgang had gevonden en gilde van opwinding. In volle vaart stapte ik dwars door een glazen wand en stond plotseling buiten. Achter mij hoorde ik een schreeuw. De exploitant schoot woedend uit zijn kassahokje.
‘Loop me niet achterna,’ riep mijn vader toen hij hard wegliep. Toen we in de menigte waren verdwenen, zei mijn vader: ‘dat was niet slim van je om mij achter na te lopen. Kom laten we nu naar huis gaan.’