Hoofdstuk 47

Hoofdstuk 47. Gestolen manuscript.

Ik heb vaak met deskundigen gesproken over de begrippen schizofrenie en gespleten persoonlijkheden. Het belangrijkste kenmerk van een schizofreen iemand is dat hij op een verschrikkelijke manier onder angstpsychoses leidt. Gelukkig lijd ik hier niet aan. Soms ben en doe ik wel eens gek, maar dan op een zeer prettige manier. In de psychiatrie heeft men slechts een hypothese over een gespleten persoonlijkheid. In wetenschappelijke zin is er nog nooit iemand aangetroffen die aan deze hypothese beantwoord.
Ik heb vaak gedacht over de mogelijkheid dat ik een gespleten persoonlijkheid zou kunnen zijn. Na een grondige studie, begin 2005, in een studieboek dat gebruikt word door de Universiteit van Amsterdam weet ik dat ik beslist niet aan deze hypothese beantwoord. Wel staat mij een kinderserie voor ogen die men iedere zondag ochtend in Thailand op de televisie kan zien. De hoofdrol wordt gespeeld door een jongen van een jaar of tien. Op het moment dat hij in slaap valt staat er een ander 100% identiek uit zijn lichaam op. Dit lichaam gaat een afgezonderd leven leiden.
Ik noem dit mijn droomlichaam. Iemand die dit lichaam waarneemt ziet geen enkel onderscheid. Bovendien kan ik mij eveneens verplaatsen zonder lichaam. Alleen met mijn zintuigen. Of een enkel zintuig. Hoe het werkt en hoe het gaat weet ik niet precies. Het gebeurt gewoon. In ieder geval is het een zeer merkwaardig gebeuren. Voor een antwoord op dit fenomeen zou ik een gesprek moeten aanknopen met iemand die dezelfde ervaringen heeft. Deze ben ik tot op dit ogenblik nog niet tegen gekomen. Althans hier ben ik mij niet van bewust.
Een van de herinneringen aan dit droomlichaam is uit de tijd dat ik in Amsterdam op de Overtoom woonde. Ik veronderstelde te slapen, in mijn bed te liggen, tot het moment dat ik mij realiseerde dat ik in een dik schrift aan het schrijven was. Ik zat aan mijn werktafel. Op dat moment wijdde ik hier geen aandacht aan. Ik dacht dat ik aan het dromen was en ging verder met schrijven. De volgende ochtend toen ik opstond om een douche te nemen zag ik op mijn werktafel een schrift liggen. Ik herinnerde mij dat ik gedroomd had dat ik aan het schrijven was. Ik sloeg het schrift open en werd zeer opgewonden.
Men zegt dat dromen bedrog zijn. Bij mij klopt dat niet. De tekst was in mijn handschrift geschreven. Ik raakte zo gefascineerd dat ik besloot niet naar mijn werk te gaan en te bellen dat ik die dag niet kon komen. Ik verzon een smoes. Ik weet nu eveneens dat ik, van af het moment dat ik het manuscript had gevonden, op tal van manieren ben gemanipuleerd. Iedere handeling die ik in verband met het manuscript verrichtte is op deze manier tot stand gekomen. Al die tijd daarna heeft iemand mij schade wilde berokkenen. Iemand die een toegang had tot mijn brein. Hoe dat ging wist ik in die tijd niet. Bovendien was ik er mij niet eens van bewust dat het gebeurde. Sinds begin 2005 weet ik hoe de vork aan de steel zit en weet ik hoe deze inbreuk op mijn brein werkt.
Destijds werkte ik voor een uitgever in vakbladen op de Tesselschadestraat in Amsterdam. Een dag nadat ik het manuscript had gelezen vroeg ik aan een collega op mijn werk of hij een drukkerij voor mij wist. Ik wilde de inhoud van het manuscript als boek in eigen beheer uitgeven. Deze collega vertelde dat de familie van zijn vrouw enkele grote drukkerijen had. Hij kende hen erg goed. Zij kwamen daar iedere zondag op de koffie.
In de oorlog was deze familie Houtema een bekende drukker van pamfletten. De collega maakte een afspraak voor mij en enige dagen daarna zat ik op hun privé adres, op de Keizersgracht, over de oplage en de prijs te onderhandelen. Ik ga er nu, in 2005, vanuit dat zij alles over mijn werkelijke achtergrond wisten en mij via een kopje koffie gedrogeerd hebben. Anders had ik het manuscript nooit bij hen achtergelaten.
Toen ik enkele dagen daarna bij hen weer aan huis kwam om de deal rond te breien werd mij verteld dat het manuscript kwijt was.
‘Wij vinden het vervelend voor jou. Wij kunnen er niets aan doen. Wij denken dat een voorman het gestolen heeft. Wij hebben nog gedreigd met ontslag. Ook dat mocht niet baten. Hij bleef met grootste stelligheid ontkennen. Wij kunnen er verder niets aan doen.’
Vermoedelijk ben ik tijdens dat gesprek opnieuw gedrogeerd. Op mijn beurt heb ik toen een actie ondernomen waarvan ik wist dat dit nadelig voor hen zou uitvallen. Vanuit mijn gezichtshoek was dit volkomen gerechtvaardigd. Niet dat ik een misselijke streek heb uitgehaald. Dat beslist niet. Ik hoorde in mijn droom dat het, mede gezien het verduisteren van het waardevolle manuscript, eens tijd werd dat de achtergrond van deze familie aan de kaak werd gesteld. Ik hoorde dat deze familie exact dezelfde antecedenten had als de destijds afgezette burgemeester van Amsterdam. Directe en praktiserende klonen van de criminele geest Gust. A. Sonstral. Naast het feit dat het verknipte pedofielen waren verkochten zij, tijdens de Tweede Wereldoorlog, aan de voordeur de namen van verzetstrijders voor veel geld aan de Duitsers. Dezelfde verzetstrijders die bij hen aan de achterdeur aanbelden om pamfletten te kopen.
Mooie handel, dacht deze familie Houtema.
In deze droom werd mij verteld dat de familie Houtema van plan was hun drukkerijen te verkopen. Ik begreep dat de familie Houtema een interessant aanbod van een andere drukkerij had gekregen. Het zou voor hen zeer onverstandig zou zijn om hier niet op in te gaan. Temeer, omdat er geen opvolger in de familie te vinden was. Daarop heb ik er voor gezorgd dat de potentiële koper uitvoerig op de hoogte werd gesteld van hun afkomst. Niet alleen dat, maar dat deze familie het Sonstral geloof in praktijk bracht. U begrijpt dat deze deal toen niet is doorgegaan. Uiteindelijk moesten zij het voor een veel lagere prijs verkopen. Zij konden het nauwelijks meer aan de straatstenen kwijt.
U ziet, ik heb een nobel karakter. Ik geef toe dat ik mijn streken heb. Ik kan niet anders. Het zit in mijn natuur. Ik ben faliekant tegen het klonen van dieren en gewassen. Ik ben helemaal tegen het klonen van pedofiele honden in mensen. Ik ben totaal gekant tegen het klonen van criminele karakters in mensen.