Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 5. Lombardijnenteken.

Ik zat in de laatste klas van de lagere school. Die ochtend, voordat ik naar school ging, vroeg mijn broer hoe laat ik ’s avonds thuis zou komen.
‘Halfzeven,’ antwoordde ik. ‘Na schooltijd wil ik nog even bij een vriend langs gaan om enkele proeven met elektriciteit te nemen.’ ‘Halfzeven,’ herhaalde mijn broer nog een paar keer uitdrukkelijk. Terwijl ik de deur uitging riep hij mij na: ‘niet vroeger! Dan kunnen wij er rekening mee houden.’
Toen ik vroeger dan verwacht thuis kwam, mijn vriend moest leren en had geen tijd voor die proeven, schrokken ze zichtbaar.
‘Je zou toch pas om halfzeven thuis komen!’
Zij aten zonder bestek de boerenkool met worst. Zij leken op honden. In het midden van de tafel stond een bakje met boerenkool. Met daarboven op een gekrompen stukje worst.
‘Dat is voor jou,’ zei mijn broer, terwijl hij zijn bord zat schoon te likken. ‘Wij hebben wat voor je bewaart. Soms zijn wij erg vies bezig. Daar moet je niet op letten. Wij hebben het daarnaast achter onze ellebogen, maar dat is weer iets anders.’ ‘Dat weet ik wel,’ antwoordde ik schamper.
‘Nee, we hebben letterlijk iets op onze linker elleboog. Een rondje van ongeveer een centimeter in doorsnede met een tekentje erin.’
‘Wat voor een tekentje?’
‘Het lijkt op het Griekse teken Upsilon. Dit teken lijkt het meeste op onze Griekse Y. Alleen de bovenste boogjes, met op het uiteinde toegevoegde kleine buitenwaartse cirkeltjes, staan iets meer naar buiten in vergelijking met het Griekse teken. Wij zijn hiermee geboren. Ik ben een van de laatste bij wie dit zo duidelijk zichtbaar is. Na mij is het een bultje geworden op de andere arm.’
‘Waarom is het veranderd in een bultje?’
‘Het bracht ons in de problemen. De mensen begonnen dit teken te herkennen en gaven ons aan bij de politie. Wat ons weer in een vervelend parket bracht. Daarom hebben we het tekentje veranderd in een bultje en is nu niet meer zo goed herkenbaar. Trouwens, wij herkennen elkaar niet alleen op deze manier. Maar dit is het eenvoudigste.’
‘Wat stelt het tekentje voor?’
‘Wij zijn Lombardijnen. Het tekentje, vooral de buitenwaartse cirkeltjes, is een symbool dat staat voor het uit elkaar trekken van de twee brandpunten van ons bewustzijn. Zodat we allemaal gelijk, in dezelfde frequentie, geschakeld zijn.’ ‘Lombardijnen? Uit welk land komen jullie? Hoe komt het dat jullie gelijk geschakeld zijn?’
‘Het is geen geografische aanduiding. Het is een volk zonder land. Wij zijn uiteindelijk door een koptelefoon gelijk geschakeld.’
‘Waarom zou je een koptelefoon opzetten als er iemand om vraagt?’
‘JW wilde dat wij dit zouden doen. Het moest wel. Anders zou hij ons vermoorden. We hadden geen enkele keuze. Je weet niet hoe gemeen hij is. Op deze manier heeft hij ons ingelijfd en zijn we zijn bezit geworden. Niet dat wij het zo erg vinden. Wij krijgen er namelijk veel voor terug.’
‘Heeft hij die koptelefoon ook zelf opgezet?’
‘Ja, maar dan omgekeerd. Niet om zijn bewustzijn uit elkaar te trekken, maar om zijn brandpunten bij elkaar te brengen. Hij is tot het uiterste gegaan. Indien hij de twee brandpunten volledig samen zou laten vallen zou hij gek zijn geworden.’