Hoofdstuk 38

Hoofdstuk 38. Filmverslagen.

Op de een of andere manier ben ik betrokken geweest bij het maken van vele films. Tijdens mijn slaap werd ik hiervoor geregeld uitgenodigd. Of dit nu van de goede kant kwam of van de slechte kant kan ik slechts gissen. Zeker is dat ik vaak, buiten mijn weten om, ben gemanipuleerd om aan deze films deel te nemen.
De titel van een van de films waarin ik een betrokkene was luid: Alien versus Predator. Ik ben gek op het sciencefictiongenre, niet alleen van boeken maar bovenal van films. Ik heb deze film minstens tien keer gezien en vindt het een magistrale voorstelling. In het kort gaat het over een eigenaar van satellieten, een zeker heer Weyland, die via een van zijn satellieten er achter is gekomen dat er in de zuidpool tekenen zijn dat er wezens van andere culturen, zogenaamde aliens, leven. Vervolgens rust hij een expeditie uit om deze ontdekking te onderzoeken. Ik heb gehoord dat er enkele mensen zijn die weten dat het niet om aliens gaat, maar om verschijningsvormen die werkelijk op onze aarde bestaan. De vraag of het nu aliens gaat of niet, is niet bijster interessant. Men kan ook zeggen dat de mens denkt dat het om aliens gaat, omdat ze niet beantwoorden aan de verschijningsvorm zoals hij die kent. Trouwens, de aliens die in de film een belangrijke rol spelen heb ik direct na het zien van de film in Bangkok op straat zien lopen.
Ik moet bekennen dat ik een illegale kopie van deze film in mijn bezit heb. Ik heb deze film in een departement store in Bangkok gekocht en ging ervan uit, gezien de reputatie van dit warenhuis, dat het een legaal exemplaar was. Toen ik de film zag ging er een schok van herkenning door mij heen. Beslist niet alleen door de inhoud van de film. De versie die ik zag was namelijk opgenomen tijdens de eerste voorstelling aan alle medewerkers van de film. Iemand van de medewerkers had deze film met een verborgen camera opgenomen. Ik kon duidelijk de stem van een zeer goede bekende uit Nederland horen. Deze stem herken ik uit duizenden. In het begin van de film hoorde ik mijn eigen stem. Sinds begin 2005 kan ik mij herinneren dat afgesproken was dat ik mijn stem zou laten horen direct nadat ik aan het wieltje van een aansteker had gedraaid. Verderop in de film kun je mij af en toe weer horen. Zelfs enkele malen horen lachen. Aan het eind van de film vraag ik aan degene die in de stoel voor mij zit, een belangrijke medewerker, of hij even tijd voor mij heeft. Waarop hij antwoordde dat wij elkaar na de film zullen spreken. Daarop zegt hij tegen een vrouw die naast hem zit dat ik een man van visie ben. Dat ik alles weet over de toekomst van de aarde.

2
Een andere film waar ik betrokken bij was heet The Shadow.
Ik kan mij absoluut niet aan het idee onttrekken dat ik het volledige scenario voor deze film heb geschreven. Dit gezien de ingenieuze manier, waar ik een handje van heb, waarop de rollen door elkaar gehutseld zijn. Eerst wil ik iets vertellen over de belangrijkste spelers van de film.
Na de tweede wereld oorlog woonde er in Amsterdam een man die zich onzichtbaar kon maken. Naar mijn weten was dit een Roland Holst. De filmster, Alec Baldwin, die deze rol vertolkt lijkt sprekend op een Roland Holst, maar is geen echte. Het verhaal in de film speelt zich niet in Amsterdam af, maar in New York en in Tibet.
In de film zie je een man met een raar en griezelig hoofd rondlopen. Bij een scène neemt hij zelfs vrijwel hetzelfde hoofd aan van de Golem in de films van Tolkien, The Lord of the Ring. In een andere scène zie je hem, in een grote stalen bol met een geweer in zijn hand, schieten op de man die zich onzichtbaar kan maken. Hij roept dat er een nieuwe wereld orde komt.
Deze man lijkt sprekend op JW.
Koning van de Lombardijnen. Handelaar in menselijk zaad. Filmproducent in Hollywood. Voorheen wijnhandelaar en dominee.
In de film is zijn kop duidelijk dikker dan normaal gesproken het geval is.
De mededeling dat er een nieuwe wereld orde op komst is, buiten de context van de film om, volkomen juist. Zijn bedoelingen zijn crimineel tot op de bodem.
U kunt mij in verscheidene scènes van de film zien. Vrijwel in het begin ziet u een opname in een tempel. Aan een tafel op een verhoging ziet men De Shadow. Daar speelt hij een man met lange nagels. Hiermee schraapt hij stukjes vlees van een bord en geeft dit aan een hond (dit is trouwens een van de wanstaltige honden van JW) die onder de tafel ligt. Dan verplaatst het beeld zich naar enige zwoele, door opium bedwelmde, vrouwen. Achter deze vrouwen ligt een man op een bank. Men ziet deze bank niet. Men ziet alleen het voorhoofd van de man en het groene overhemd dat hij draagt.
‘Dat ben ik! Leuke rol, hè!’
Ik ben in deze scène erg kort in beeld. Daarom is het noodzakelijk dat men de film via een DVD speler beeld voor beeld afspeelt.
Voordat de film begon had ik aan JW, die naast dat hij een rol heeft de regie voert, voorgesteld om een ander overhemd aan te trekken. Het was nogal oud en versleten. Dat was niet nodig van hem. Hij vond dat het een mooie kleur groen had.
In een andere scène, veel verder op, zie je een stel matrozen op een wolkenkrabber staan. Het was de bedoeling een van de matrozen door hypnose de wolkenkrabber af te laten springen. Toen ik in de gaten kreeg dat ze dat echt van plan waren heb ik ingegrepen en geschreeuwd dat het een stelletje schoften waren, om zomaar, een onschuldig iemand, en dan nog wel een jonge matroos, de bloem der natie, van een hoge wolkenkrabber te laten springen en dat ook nog vast te leggen in een film! Trillend van woede stelde ik voor dat ik, in plaats van de matroos, de wolkenkrabber af zou springen. De regisseur JW stond perplex over mijn nogal heftige uitbarsting en smoesde even met iemand die naast de cameraman stond.

3
Daarop pakte deze man een grote zwarte koffer met de letters RH en liep er mee naar de lift. Vervolgens gaf JW het teken dat de opname kon beginnen.
Op een uitstulping van het gebouw, ongeveer honderd meter lager, hoor je mij duidelijk een keer kaatsten. Een diep sonoor geluid van hard materiaal dat op stenen valt. Even later een ponk toen ik op straat viel. Zeer verheugd over mijn goed geslaagde stunt stond ik monter op, streek mijn kleren glad en liep naar de rode loper die naar de ingang van de wolkenkrabber leidde. Op dat ogenblik kwam de portier van het gebouw naar buiten lopen, nam mij bij de arm en begeleide mij naar binnen, richting lift. Het ontging mij volledig dat hij een grote zwarte koffer met zich mee zeulde. Op het moment dat ik de lift instapte vertelde ik hem trots dat ik juist van het gebouw was gesprongen. Dat ik dit zo leuk had gevonden dat ik weer naar boven ging om het nogmaals te doen. Op dat moment veranderde hij in de man die naast de cameraman boven op de wolkenkrabber had gestaan, sprong op mij af, drogeerde mij en stopte mij, naar ik aanneem, in de koffer.

Aan het einde van de film ziet men een opname in een spiegelpaleis. Mijn voorstel om bij deze opnames aanwezig te zijn werd met de grootste stelligheid afgewezen.
‘Ja,’ vertelde JW. ‘Wij kunnen nog duidelijk dat incident in het spiegelpaleis op de kermis herinneren. Weet je wel, waar je met jouw vader was. Jij hebt aan iedereen verteld dat je dwars door een glazen wand was gelopen. Op de eerste plaats zijn er in een spiegelpaleis op een kermis geen glazen wanden. Dit betekent dat jij dwars door een spiegel kunt kijken. Op de tweede plaats ben je er niet door heen gestapt. Vlak voordat het gebeurde begon je te gillen. Daardoor brak de spiegel. Wij weten dit, omdat we het nog eens hebben nagebootst. Wanneer men door een spiegel stapt kom je onder de glasscherven te zitten. Jij had geen enkel stuk glas op je kleren. Bovendien zouden de glasscherven je verwond hebben. Jij had geen enkel schrammetje.
‘Doe niet zo kinderachtig,’ zei ik flauw. ‘Laat mij even om een hoekje naar het spiegelpaleis kijken.’
‘Ik houd je dan wel vast aan je schouders. Ik vertrouw je voor geen cent.’
Op het moment dat ik mijn hoofd om de hoek stak zag ik mij zelf tot in het oneindige weerkaatst. De oneindigheid strekte zich voor mijn voeten uit. Ik raakte bij deze herkenning in alle staten. Dit is de doos van Pandora moet ik gedacht hebben. Alles is nu mogelijk. Alles kan gebeuren. Door de hoog oplopende spanning in mijn lichaam veroorzaakte ik toch een kleine barst in de grootste spiegel. Toen JW dat zag ontstak hij in woede.
‘Zie je wel,’ siste hij nichterig. ‘Dat had ik niet moeten toestaan. Nu word je echt vervelend.’
‘Het is slechts een klein barstje en stelt niets voor,’ antwoordde ik gekscherend. ‘Bovendien er zijn zoveel spiegels. Je kunt deze, tijdens het filmen, best overslaan. Niemand ziet het.’
‘Ach jij,’ riep hij met overslaande stem en begon mij, met zijn steeds langer wordende armen, te meppen. Ik stond werkelijk doodsangsten uit. Hierdoor veranderde mijn lichaam in een enkel ogenblik van tijd in een elektrisch stroompje. Zijn slagen gingen dwars door mij heen. Indien hij geen hulp had gekregen van iemand die om de hoek kwam aangeschoten was dit zijn einde geweest. Niet dat van mij.
‘Dat was net op tijd. Ik had geen energie meer over,’ hoorde ik op het moment
dat ik in elkaar zakte.