Hieronder treft u een serie foto's aan van de man op de stoel van Frankenstein.
Dit om een duidelijk idee te geven hoe hij er uit ziet.

Stoel van Frankenstein.
Via mijn dromen kwam ik vaak door teleportatie op deze stoel terecht en werd dan op een ondraaglijke manier door JW ondervraagd en gemarteld.
Ik had tot voor kort geen enkel idee hoe de stoel eruit zag. Hoe vreemd dit ook klinkt. Door hersenspoelingen werd er een kortsluiting teweeggebracht tussen het leven in mijn dromen en het leven van alle dag. Bij het wakker worden kon ik mij niets herinneren. Beetje bij beetje komen deze herinneringen, onder andere door het feit dat ik geen alcohol of andere drugs meer gebruik, terug.
Ik leid op zijn minst twee levens. Vermoedelijk talrijke. Een ervan speelt zich af via mijn droomlichaam.
Begin februari 2006 lag mijn laptop naast mijn bed toen ik wakker werd. Terwijl ik er honderd procent zeker van was dat ik hem, voordat ik ging slapen, beneden in de zitkamer had laten liggen. Verbaasd sloeg ik hem open en merkte dat hij nog aan stond. Ik drukte op de escapetoets en kwam onmiddellijk in het verhaal met de video en foto’s terecht. Het is nog steeds een raadsel hoe een en ander in mijn computer terecht is gekomen.
De kwaliteit is niet optimaal. Met name de scene van de man op de stoel is beneden de maat, maar ik kan het ook niet helpen.Vermoedelijk is er tijdens het overzetten op mijn computer iets mis gegaan.

Geleverde tekst.
‘Zo Cappy, ik bedoel Caspar, ik wil dat je nog enkele foto’s neemt van deze mijnheer die hier op de stoel ligt. Vindt hij wel leuk, denk ik,’ zei JW, terwijl hij aan het lichaam van de man schudde.
‘Gaat het goed met u,’ vroeg JW.
‘Prima,’ antwoordde hij. ‘Ik vermaak mij goed en voel mij lekker in mijn vel zitten.’
‘Wie is die mijnheer,’ vroeg ik. ‘Waarom heb je hem vast gebonden? Wat doe ik hier?
‘Dit is een Amerikaan,’ vertelde JW. ‘Een arme zwerver zonder familie. Niemand mist hem. Hij vindt het niet erg dat hij is vastgebonden. Hij vindt het zelfs nog leuk ook. Dat komt door de opium. En jij bent hier, omdat je bijzonder goed in fotograferen bent. Indien jij een foto neemt, of cameraman bent van onze films, zit er onnoemelijk meer dieptescherpte in. Daarom moet je van ons vrijwel alle films opnemen. Maar goed dat je dat allemaal niet weet.’
‘Wat is dit voor een stoel,’ vroeg ik.
‘Dit is de stoel waarop Frankenstein tot leven werd gewekt.’
‘Dat gebeurt toch alleen in films?’
‘Nou nee. Het gebeurde vroeger in het echt. We gaan het nu honderd procent, op een natuurlijke manier, nabootsen. Wij doen het zo dat de toeschouwer in de bioscoop de beelden niet op het witte doek ziet verschijnen. Je moest eens weten hoe het menselijk brein in elkaar zit. De foto’s die jij gaat nemen worden in de film verwerkt en ertussenin geplakt. Op die manier dringen de beelden, zonder dat de toeschouwer hier zich bewust van is, toch in het bewustzijn door.’
‘Waarom doen jullie dit?’
‘Dat vinden wij leuk. Het geeft ons een prettig gevoel schade toe te brengen aan anderen. Ons genoegen wordt vele malen groter indien het lijdend voorwerp zich hiervan niet bewust is.’
‘Kan dat? Een dode tot leven brengen?
‘Natuurlijk is dat mogelijk. Zelfs geen enkel probleem. Tegenwoordig hebben wij gelukkig geavanceerde apparatuur. Vroeger niet. Toen dachten wij zelfs dat het hele lichaam door elektriciteit verteerd moest worden. Nu gaat het gemakkelijk. Gewoon even het bewustzijn scannen met een koptelefoon en dan kan het via radiogolven overal naar toe. Niet alleen naar dode mensen, maar ook naar levende mensen. Trouwens jouw uitvinding. Gelukkig ben je het vergeten.
JW zuchtte even, keek om zich heen en vervolgde: ‘maar hop, nu gaan we het voor de film op de ouderwetse manier doen. Vooruit aan de slag.’