Mijn hoofd. Film The Shadow.
Er schuilt een zeer bijzondere reden achter dit verhaal. Ik kan mij namelijk pas sinds het jaar 2005 herinneren dat ik betrokken was bij het maken van deze film. Op zijn zachts gezegd zeer merkwaardig. Tijdens het opborrelen van deze herinneringen raakte ik volledig in paniek! Deze paniek veranderde langzamerhand in een aanval van intense woede over datgene wat mij was aangedaan. Men had mij, buiten mijn medeweten, geteleporteerd naar een tempel, hoog in de Himalaya en mij, zonder dat ik daarvoor een gage heb ontvangen, laten meewerken aan de film The Shadow. Tegelijkertijd realiseer ik mij ten volle dat dit beslist niet de enige keer is geweest!

Ik heb de film op mijn laptop gezien. De film stond op een CD. Het was een conversie van een video film. De foto’s hieronder heb ik uit de film geimporteerd.
Ongeveer twee minuten na het begin van de film kan men een gedeelte van mijn neus, ogen en mijn voorhoofd zien. De onderste helft van mijn gezicht wordt verborgen door een Waterlooplein hoedje van een vrouwelijke figurant op de voorgrond. Ik lig op een bank. Verscholen achter een groep vrouwelijke figuranten.
Er is iets zeer vreemds aan de hand met mijn schedeldak. Dit is totaal verdwenen. Het is onmogelijk dat er iemand op aarde met zo’n hoofd rondloopt. In het begin dacht ik dat de filmmakers mijn schedeldak op het celluloid, beeld voor beeld, hadden bijgewerkt. Indien men over een geringe kennis beschikt van de techniek van het filmmaken begrijpt men onmiddellijk dat dit niet het geval is. Bij sterke uitvergroting van het beeld blijkt namelijk dat er totaal niets geretoucheerd is.
Er rest slechts een enkele verklaring: men heeft door elektromagnetische golven mijn schedeldak onzichtbaar gemaakt voor het menselijk oog. Ik kan mij, sinds kort, herinneren dat men elektroden achter op mijn schedeldak bevestigd had. De apparatuur, nodig om de hoge spanning in combinatie met een zo laag mogelijk stroomsterkte op te wekken, stond achter de bank waarop ik lag.
JW had mij een zware shot opium gegeven, zodat ik alles goed vond.
Op het rode paneel, juist achter mijn hoofd, is een appel afgebeeld. Een kostbare en zeldzame vrucht op de eenzame hoogte van dit klooster, gewijd aan Shiva. Dit moet ik niet vergeten, dacht ik onder de film opname, zodat ik mij het later gemakkelijker zou herinneren.
Aan de vrouwen op de voorgrond kan men duidelijk zien dat deze onder invloed van opium, of andere drugs zijn. Bij het bestuderen van hun lichaams reacties in de film kun je zien dat zij alles als echt ervaren en niet de flauwste notie hebben dat ze de opname van een film bij wonen.