Verhaal scene Empire State Builing en spiegelpaleis. (Bron Hoofdstuk 38)
Trillend van woede stelde ik voor dat ik, in plaats van de matroos, de wolkenkrabber af zou springen.
Daarop pakte de man een grote zwarte koffer met de letters RH en liep er mee naar de lift. Vervolgens gaf JW het teken dat de opname kon beginnen.
Op een uitstulping van het gebouw, ongeveer honderd meter lager, hoort men mij duidelijk een keer kaatsten. Een diep sonoor geluid van hard materiaal dat op stenen valt. Even later een ponk toen ik op straat viel. Zeer verheugd over mijn goed geslaagde stunt stond ik monter op, streek mijn kleren glad en liep naar de rode loper die naar de ingang van de wolkenkrabber leidde. Op dat ogenblik kwam de portier van het gebouw naar buiten lopen, nam mij bij de arm en begeleide mij naar binnen, richting lift. Het ontging mij volledig dat hij een grote zwarte koffer met zich mee zeulde. Op het moment dat ik de lift instapte vertelde ik hem trots dat ik juist van het gebouw was gesprongen. Dat ik dit zo leuk had gevonden dat ik weer naar boven ging om het nogmaals te doen. Op dat moment veranderde hij in de man die naast de cameraman boven op de wolkenkrabber had gestaan, sprong op mij af, drogeerde mij en stopte mij, naar ik aanneem, in de koffer.

Aan het einde van de film ziet men een opname in een spiegelpaleis. Mijn voorstel om bij deze opnames aanwezig te zijn werd met de grootste stelligheid afgewezen.
‘Ja,’ vertelde JW. ‘Wij kunnen nog duidelijk dat incident in het spiegelpaleis op de kermis herinneren. Weet je wel, waar je met jouw vader was. Jij hebt aan iedereen verteld dat je dwars door een glazen wand was gelopen. Op de eerste plaats zijn er in een spiegelpaleis op een kermis geen glazen wanden. Dit betekent dat jij dwars door een spiegel kunt kijken. Op de tweede plaats ben je er niet door heen gestapt. Vlak voordat het gebeurde begon je te gillen. Daardoor brak de spiegel. Wij weten dit, omdat we het nog eens hebben nagebootst. Wanneer men door een spiegel stapt kom je onder de glasscherven te zitten. Jij had geen enkel stuk glas op je kleren. Bovendien zouden de glasscherven je verwond hebben. Jij had geen enkel schrammetje.
‘Doe niet zo kinderachtig,’ zei ik flauw. ‘Laat mij even om een hoekje naar het spiegelpaleis kijken.’
‘Ik houd je dan wel vast aan je schouders. Ik vertrouw je voor geen cent.’
Op het moment dat ik mijn hoofd om de hoek stak zag ik mij zelf tot in het oneindige weerkaatst. De oneindigheid strekte zich voor mijn voeten uit. Ik raakte bij deze herkenning in alle staten. Dit is de doos van Pandora moet ik gedacht hebben. Alles is nu mogelijk. Alles kan gebeuren. Door de hoog oplopende spanning in mijn lichaam veroorzaakte ik toch een kleine barst in de grootste spiegel. Toen JW dat zag ontstak hij in woede.
‘Zie je wel,’ siste hij nichterig. ‘Dat had ik niet moeten toestaan. Nu word je echt vervelend.’
‘Het is slechts een klein barstje en stelt niets voor,’ antwoordde ik gekscherend. ‘Bovendien er zijn zoveel spiegels. Je kunt deze, tijdens het filmen, best overslaan. Niemand ziet het.’
‘Ach jij,’ riep hij met een nichterige stem en begon mij, met zijn steeds langer wordende armen, te meppen. Ik stond werkelijk doodsangsten uit. Hierdoor veranderde mijn lichaam in een enkel ogenblik van tijd in een elektrisch stroompje. Zijn slagen gingen dwars door mij heen. Indien hij geen hulp had gekregen van iemand die om de hoek kwam aangeschoten was dit zijn einde geweest. Niet dat van mij.
‘Dat was net op tijd. Ik had geen energie meer over,’ hoorde ik op het moment dat ik in elkaar zakte.

Casparus RH
Juni 2006 Copyright ©

Tibet. The Shadow 5 (van 6)(dit is een volgend item in Overzicht Links)

Bron: Hoofdstuk 38, blz. 2.
Inhoudsopgave.
Startpagina