Naast dat ik alle acteurs goed ken vanwege mijn functie als schrijver, acteur en cameraman (deze herinneringen zijn in 2005 in mijn geheugen naar boven komen drijven) heb ik Penelope reeds in 1962 op het strand van Fréjus leren kennen.
’s Avonds, na een drankje en een dansje op een terras, nam ik haar mee naar de vloedlijn van de zee. Daar wees ik met mijn rechter wijsvinger naar het sterrenbeeld de Grote Beer. Waarop de sterren daarvan feller begonnen te schijnen en te flikkeren. Het leek er zelfs op dat de Grote Beer zich wilde losmaken van het firmament. Dit om mij te omarmen.
Was ik dan haar zoon die nooit geboren had mogen worden? Was de straf van de godin van de jacht niet overdreven zwaar, zodat ik mijn moeder aanzag voor een beer en bijna gedood had met een van mijn feilloze pijlen? Gelukkig kwam Hij die op de berg woont, de aardeschudder, te hulp snellen en slingerde de beer, aan haar staart, het heelal in.
‘Dit moet ik onthouden,’ riep zij verrukt door het onverwachte schouwspel. ‘Ik word later filmster. Ik zal er voor zorgen dat het wijzen met je vinger naar de Grote Beer, het opflikkeren van de sterren, vast gelegd zal worden op het witte doek. Op deze manier zul je onze ontmoeting, hier aan de vloedlijn van de zee, herinneren.’
Waarop zij voorzichtig mijn voorhoofd kuste en in het holst van de nacht oploste. Mij verbijsterend achterliet.
‘Je zult mij beslist herinneren,’ riep ze vanuit de duisternis, terwijl haar stem nauwelijks boven het geluid van de branding uit kwam. ‘Over twee jaar, na hallucinerende omzwervingen in Samsara, word ik opnieuw geboren en zal een van de bekendste filmsterren ooit worden. Ik kom terug om jou te helpen.’
Vanuit de diepte van de zee hoorde ik de stem van haar moeder, de godin Aphrodite, dochter van Zeus, fluisterend haar naam roepen.
